Tekst i zdjęcia:
Bartosz Konopnicki
~ Moje Opowiadania ~
Wschód słońca, uparty wschód słońca zwiastujący poranek,
następnie ciągnący się kolejno dzień.
Przystanek autobusów miejskich – godzina
szósta rano – pierwszy dzień tygodnia – poniedziałek. Nikt nie lubi
poniedziałków. Większość narzeka. Skończyły się dwudniowe wakacje, podczas
których społeczeństwo udawało, że wypoczywa. Ludzie spali lub próbowali spać.
Spotkali się z innymi ludźmi żeby wspólnie wymienić kilka zdań o pogodzie i o
życiu. Pary regularnie, bądź nieregularnie uprawiały seks. Single uciekały w
świat rozrywki i taniego upicia się chwilą życia. Niektórzy czterdziestolatkowie
odwiedzali swoich rodziców na obiedzie. Posłuchali ich marudzenia, po czym
sami, w czterech ścianach zaczynali narzekać na świat i brak środków na
przeżycie. Starsi ludzie, którym należy się szacunek z samego faktu bycia
starym (tak to tłumaczą zawsze sami przed sobą), próbowali zaakceptować myśl o
śmierci. Ale znów nie wyszło, pomimo usilnych prób. Więc zabrali się za
wychowywanie swoich czterdziestoletnich dzieci, tudzież o połowę młodszych
wnuków. Też z nikłym skutkiem. (A przecież chcemy tylko Waszego dobra.
Wystarczy, że posłuchacie). Para studentów przywitała poranek na przystanku
komunikacji miejskiej. Wydawała się być szczęśliwa.






